ദൈവത്തിന്റെ സംരക്ഷണം എത്ര വലുതാണ്: ക്യാപ്റ്റൻ രാജു

ദൈവത്തിന്റെ സംരക്ഷണം എത്ര വലുതാണ്: ക്യാപ്റ്റൻ രാജു

“എന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നുവർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും എനിക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളൊന്നും വികമായും എനിക്ക് ഇതൊരു ദുഃഖമായിരുന്നു. അന്നു ഞങ്ങൾ ബോംബെയിലാണ് താമസം. ഞാൻ ഓർത്തഡോ ക്സ് സഭയിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളാണ്. മധ്യസ്ഥന്മാർക്ക് ഞങ്ങൾ വലിയ പ്രാധാന്യമാണു കല്പിച്ചു നൽകിയിരിക്കുന്നത്. ബോംബെയിലെ മാഹിം പള്ളിയിൽ ഞാൻ ഇതേ ആവശ്യത്തിന് മുട്ടിപ്പായി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. പരിശുദ്ധ അമ്മയോടു ഞാൻ തീർത്തുപറഞ്ഞു, എനിക്ക് മക്കളെ തന്നേ പറ്റൂ. അധികം കഴിയും മുമ്പേ, അമ്മ എനിക്ക് മകനെ തന്നു. നമ്മൾ മുട്ടിൽ നിന്ന് മാധ്യസ്ഥം പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ ദൈവം നമുക്കുവേണ്ടി കാര്യങ്ങൾ സാധിച്ചുതരുമെന്ന എന്റെ ബോധ്യം ഒരിക്കൽക്കൂടി ഉറപ്പാക്കുന്നതായിരുന്നു അത്.
എനിക്ക് ആർമിയിൽ സെലക്ഷൻ കിട്ടിയ നാളുകൾ ഓർക്കുന്നു. അതിൽ ‘പിപ്പിങ്ങ്’ എന്നൊരു പരിപാടിയുണ്ട്. അതായത് നമ്മുടെ തോളിൽ പതിക്കുന്ന നക്ഷത്രചിഹ്നങ്ങൾ അനുസരി ച്ച് സഹപ്രവർത്തകരും സമൂഹവും ആദരിക്കുന്ന ചടങ്ങാണത്. ഇത് ചെയ്യുന്നത് ക്യാപ്റ്റൻമാരാണ്. മാതാപിതാക്കൾ ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടെങ്കിൽ അ വർ ക്കാണ് അതിനുള്ള അർഹത. പരേഡെല്ലാം കഴിഞ്ഞു. പാതിരാവോടെ ഫുൾ യൂണിഫോമിന്റെ തോൾഭാഗത്ത് നമുക്കു ലഭിച്ച നക്ഷത്രചിഹ്നം കുത്തുകയും അതൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർകൊണ്ട് മറയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. രാത്രി 11.59 ആകുമ്പോൾ ക്യാമ്പ് ഹാളിലെ എല്ലാ വെളിച്ചവും അണയും.
ആ സമയത്ത് എന്റെയടുത്തുനിന്ന അപ്പച്ചൻ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുമ്മ തന്ന് എന്റെ തോളിലെ നക്ഷത്രചിഹ്നത്തിന്റെ കവർ മാറ്റി. ഒരു മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹാളിൽ വെളിച്ചം വന്നു. എന്റെ തോളിലെ തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രത്തെക്കാൾ എന്നെ ആകർഷിച്ചത് തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമായി നിന്ന അപ്പച്ചന്റെ മുഖമാണ്. ഇതൊക്കെ സം ഭവിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം ഓമല്ലൂർ എന്ന കുഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ചുവളർന്ന ഞാൻ മിലിട്ടറിയിൽ ഒരു കമ്മീഷൻഡ് ഓഫീസർ അതായത് ഗസറ്റഡ് ഓഫീസറുടെ പദവിയിൽ 21-ാം വയസിൽ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിഞ്ഞത് ദൈവത്തിലുള്ള അചഞ്ചല വിശ്വസവും എന്റെ പ്രാർത്ഥനയുമാണെന്ന് ഇന്നും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
ചെറുപ്പംമുതൽ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് എല്ലാറ്റിനെക്കാളും വലിയ സ്ഥാനമാണ് നൽകിയിരുന്നത്. ഇതിന്റെയൊക്കെ ചുക്കാൻ അമ്മയുടെ കൈയിലാണ്. ഒരു ഞായറാഴ്ചപോലും കുർബാന മുടക്കിയതായി ഓർമയില്ല. കാരണം വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കുചേരാത്തവർക്ക് ഞായറാഴ്ച വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം പോലും ലഭിക്കുമായിരുന്നില്ല.
ഒരിക്കൽ ഒരു അക്രൈസ്തവ സഹോദരൻ എന്റെ ആലുംചുവടുള്ള ഫ്ളാറ്റിൽ വന്നു. വീട്ടിൽ സംസാരിച്ചിരിക്കവെ ഞാൻ എന്റെ ചില ബുദ്ധിമുട്ടുകളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട ആ സഹോദരൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു, ഇവിടെ ഒരു പോരായ്ക ഉണ്ട്. ഒരു കുരിശ് വേണം. നിങ്ങളുടെ പ്രധാന വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്കു കയറുന്ന ഒരാൾക്ക് ആദ്യം കാണാൻ ഇടയാകുംവിധം ഒരു കുരിശ് സ്ഥാപിക്കണം. ഇതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിർദ്ദേശം. പിറ്റേന്നുതന്നെ തൃപ്പൂണിത്തുറയിൽ പോയി തേക്കിൻ തടിയിൽ തീർത്ത ഒരു കുരിശ് ഉണ്ടാക്കി ഞാൻ എന്റെ പ്രധാന വാതിലിനു മുന്നിൽ, കടന്നുവരുന്ന ആർക്കും കാണത്തക്കവിധം സ്ഥാപിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഞാൻ പത്രം വായിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഫോൺ വന്നു. അതിന്റെ സന്ദേശം ഇതായിരുന്നു. ”രാജുച്ചേട്ടന് ഞാൻ മാസങ്ങൾക്കു മുമ്പേ തരാനുള്ള പൈസ ശരിയായിട്ടുണ്ട്. ഇന്നുതന്നെ വാങ്ങാൻ ആളെ വിടുക.” എനിക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടില്ല എന്നു കരുതി ഞാൻ ഏകദേശം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച, പണം തരാനുള്ള ആളിന്റേതായിരുന്നു ഈ ഫോൺ. വാസ്തവത്തിൽ ഇതെനിക്ക് വലിയൊരത്ഭുതമായിരുന്നു. ന മ്മൾ ശുദ്ധിയോടെയും ആത്മാർത്ഥതയോടെയും പ്രാർത്ഥിക്കണം. എന്നാലേ പ്രാർത്ഥന ഫലമണിയൂ.
വേറൊരു സംഭവം ഓർമ്മ വരുന്നു. ഒരിക്കൽ കുതിരാൻ കയറ്റത്തി ൽവച്ച് ഞാൻ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന കാർ അഗാധമായ കൊക്കയിലേക്കു മറിഞ്ഞു. പാതിരാത്രി. സമീപ പ്രദേശമെല്ലാം വിജനമാണ്. മണിക്കൂറുകൾക്കുശേഷം പോലിസാണ് ആശുപത്രിയിൽ എന്നെ എത്തിച്ചതെന്ന് ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞു. എങ്ങനെ പോലിസറിഞ്ഞു എന്നതായിരുന്നു എനിക്കാകാംക്ഷ. ഒരു തമിഴ് ലോറി ഡ്രൈവറാണ് ഇത് പോലിസിനെ അറിയിച്ചതത്രേ. ഞാനന്ന് സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന കാറിന്റെ മുന്നിലോ പിന്നിലോ ഒരു വാഹനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നു വ്യക്തം. എന്നാൽ വിദൂരതയിൽ എവിടെനിന്നോ അപകടം കാണാനും അത് ഏതു സ്ഥലത്തെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അനേകം കിലോമീറ്റർ അപ്പുറം കിടന്നിരുന്ന പോലിസിനെ ഇക്കാര്യം അറിയിക്കാനും ഒരു തമിഴ് ഡ്രൈവറെ ചുമതലപ്പെടുത്തിയത് ദൈവമാണെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. അങ്ങനെയല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ക്യാപ്റ്റൻ രാജു ഇന്നുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.
ഇതുപോലെ എന്നെ ദൈവം അവിടുത്തെ ഉപകരണമാക്കി മാറ്റിയ പല സന്ദർഭങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതിൽ ഓർക്കുമ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുന്ന ഒരു സംഭവമിതാണ്.
എതാനും വർഷം മുമ്പ് ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്തുമൊപ്പം കാറിൽ ഞങ്ങൾ ചങ്ങനാശേരിയിൽനിന്നും നെടുമുടി വഴി ആലപ്പുഴയ്ക്കു വരുകയാണ്. രാത്രി. ഞങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്ന കാറിനു മുന്നിൽ ഒരു ലോറി ചീറിപ്പായുന്നുണ്ട്. ഹെഡ്ലൈറ്റ് നന്നായി മിന്നിച്ചാണതിന്റെ യാത്ര. പലപ്പോഴും എതിരേ വരുന്ന വാഹനങ്ങൾക്ക് അപകടകരമാണ് കണ്ണിൽ കുത്തുന്ന വെളിച്ചം. ലോറിപോലുള്ള വാഹനങ്ങളിലെ ശക്തമായ പ്രകാശം കൊച്ചുവാഹനത്തിലെ യാത്രക്കാരെ അന്ധരാക്കും. ഇതുതന്നെ ഇവിടെയും സംഭവിച്ചു. ലോറി ഒരു പാലത്തിന്റെ കയറ്റം കയറി ഇറക്കത്തിലേക്കെത്തുമ്പോൾ എതിരേനിന്നും കയറ്റം തുടങ്ങിയ കാർ ഈ വെളിച്ചത്തിൽ അന്ധാളിച്ച് തെന്നിമാറി, പാലത്തിന്റെ സൈഡിൽ പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കൈവരി പൈപ്പിൽ ചെന്നിടിച്ചു. നീണ്ടുനിന്ന ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് കാറിന്റെ മുൻവശത്തെ ചില്ലു തുളച്ച് പുറകിലെ സീറ്റും തുളച്ച് കാർ കമ്പിയിൽ തൂങ്ങി. പുറത്തേക്കു വളഞ്ഞ പൈപ്പിൽ തുളഞ്ഞു തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കാർ. ഭീകരമായിരു ന്നു ആ കാഴ്ച. ഒരു ചെറിയ ചലനമുണ്ടായാൽ കാർ താഴെ ആറ്റിൽ പതിക്കും.
ഇങ്ങനെ ഒരപകടം ഇവിടെ സംഭവിച്ചതറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ലോറി അതേ സ്പീഡിൽ ഓടിപ്പോയി. ഞാൻ പെട്ടെന്നു കാർ നിറുത്തി. തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കാറിനടുത്തേക്കു ചെല്ലുമ്പോൾ കാർ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്ന ആളെ കൂടാതെ മൂന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളും ഒരു സ്ത്രീയുമുണ്ട്. കാറിൽ അവർ കരഞ്ഞു വിളിക്കുന്നു. അതിനുള്ളിൽ കമ്പിതുളച്ച് കയറി മരണം സംഭവിച്ചിരിക്കാം എന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്. ഒരു നിമിഷം ആ കമ്പിയൊന്നു വളഞ്ഞാൽ, ഒടിഞ്ഞാൽ കാർ ഊരി താഴെ ജലത്തിൽ വന്ന് വീഴും. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ. എങ്കിലും എന്റെ ദൈവമേ എന്നെ സഹായിക്കണേ എന്ന് ഞാൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് വഴിയേ വന്ന വാഹനങ്ങൾ ഞാൻ തടഞ്ഞു. ‘ഇറങ്ങിവരൂ.’ ഞാൻ അവരോട് ആജ്ഞാപിച്ചു. ആരൊക്കെയോ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ അവരെല്ലാവരും ഞാൻ പറയുന്നതു ചെയ്യാൻ തയാറായി. എല്ലാവരെയും ഒത്തുനിറുത്തി ഞങ്ങൾ ഒരേ മനസോടെ താങ്ങി ആ കാർ തെന്നിപ്പോകാതെ കമ്പിയിൽ നിന്നൂരി നിരത്തിൽ വച്ചു.
പിന്നീട് ആ കാറിനുള്ളിൽ എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നറിയാൻ ഞാൻ കാറിലേക്കു നോക്കുമ്പോൾ മൂന്നു കുട്ടികൾ ഇരുന്ന സീറ്റിൽ അവരുടെ ദേഹത്ത് ഒരു പോറൽപോലും ഏൽപിക്കാതെ അവർക്കിടയിലൂടെയാണ് ആ കമ്പി കടന്നുപോയതെന്ന് കണ്ടു. ഇതെന്നെ വല്ലാതെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ദൈവത്തിന്റെ സംരക്ഷണം എത്ര വലുതാണ് എന്നു ഞാൻ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ആ വാഹനമോടിച്ച കുടുംബനാഥൻ എന്റെ തോളിലേക്ക് നിലവിളിയോടെ വീണു. ദൈവത്തോടുള്ള മുഴുനന്ദിയും അയാളുടെ ഈ പ്രവൃത്തിയിലുണ്ടായിരുന്നു. ദൈവമേ നീ മാത്രമാണ് എല്ലാ നന്ദിക്കും അർഹൻ…

Facebook Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *